Πολιτιστική Κληρονομιά της Ζακύνθου
Η Ζάκυνθος, χωρίς ποτέ να χάσει την ελληνική της ταυτότητα, από τα χρόνια της αρχαιότητας ήρθε σε στενή επαφή με ξένους, ευρωπαϊκούς λαούς γνωρίζοντας διαφορετικούς πολιτισμούς και νοοτροπίες. Η επιρροή αυτών των λαών είναι εμφανής τόσο στην πολιτιστική κληρονομιά του νησιού, όσο και στη θέση που κατείχε μέσα στη Νέα Ελλάδα. Η αγάπη των κατοίκων για τις τέχνες, τα γράμματα, το θεατρικό λόγο αναπτύχθηκαν στην Ζάκυνθο σε μια περίοδο όπου η υπόλοιπη Ελλάδα στέναζε κάτω από τον τουρκικό ζυγό, που της στερούσε την ελευθερία και την πνευματική ανάπτυξη.
Η Ζάκυνθος ήταν γνωστή από τα προϊστορικά χρόνια. Ο Όμηρος την αναφέρει ως Υλήεσσα, που θα πει δασώδης. Πρώτος οικιστής της ήταν ο Ζάκυνθος, γιος του βασιλιά της Τροίας Δάρδανου, που ήρθε στο νησί, μαγεύτηκε από την ομορφιά του και έκτισε την ομώνυμη πόλη. Στους αρχαίους χρόνους κυριεύτηκε από τον βασιλιά της Ιθάκης, Οδυσσέα. Στα Βυζαντινά χρόνια γίνεται επαρχία του Βυζαντίου. Κατόπιν, η περίοδος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας συνέβαλε στην πνευματική ανάπτυξη του νησιού.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης θα αλλάξει πολλούς αφέντες και θα γνωρίσει μέρες πείνας και δυστυχίας. Το 1488 θα την καταλάβουν οι Βενετοί και για πολλά χρόνια θα μείνει στην κυριαρχία τους. Η λύτρωση έρχεται το 1797 από τους Γάλλους που θα παραμείνουν στο νησί για ένα χρόνο. 
Από το 1809 ως το 1864 κυριαρχούν στο νησί οι Άγγλοι καταπιέζοντας αφόρητα τους κατοίκους. Οι Ζακυνθινοί αγωνίζονται με ηρωισμό για την απελευθέρωσή τους. Το όνειρό τους να ενωθούν με την Ελλάδα έγινε πραγματικότητα στις 21 Μαΐου 1864, οπότε και υψώθηκε οριστικά η ελληνική σημαία στο νησί.
Η αρχιτεκτονική διαμορφώθηκε τους τελευταίους αιώνες, με δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα / επιρροές, αφού η αποικιοκρατία των Ενετών, των Γάλλων και των Άγγλων δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει και αυτόν τον σπουδαίο τομέα πολιτισμού. Ωστόσο, καθοριστικό παράγοντα στην σημερινή μορφή της αρχιτεκτονικής και της ρυμοτομίας του νησιού, έπαιξαν οι καταστρεπτικοί σεισμοί με κυριότερο αυτόν του 1953, ο οποίος ισοπέδωσε, εάν όχι όλο, αλλά σίγουρα το μεγαλύτερο μέρος του νησιού, εξαφανίζοντας κτίρια και μνημεία αξιόλογης ιστορικής σημασίας.